Greece Pillow
ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ –ΕΥΦΗΜΙΑ
Το εικαστικό έργο ένα γλυπτό από πορσελάνη, σε μορφή μαξιλαριού με ανθρώπινα χείλη, διερευνά τη δυνατότητα ενός αντικειμένου να λειτουργήσει ως φορέας συναισθηματικής φροντίδας καθώς και τον τρόπο με τον οποίο τα αντικείμενα μέσα από την τεχνολογία μπορούν να αποκτήσουν ρόλο συντροφικό και θεραπευτικό, λειτουργώντας ως μετασώμα.
Η πορσελάνη, εύθραυστη αλλά ανθεκτική στον χρόνο, λειτουργεί ως μεταφορά της ανθρώπινης ψυχικής κατάστασης. Η ομιλία που παράγεται δεν έχει χαρακτήρα πληροφορίας ή εντολής, αλλά μετατρέπεται αποκλειστικά σε λόγο υποστηρικτικό ενδυνάμωσης και φροντίδας. Ο ήχος συνδέεται συμβολικά με τον θεό των ονείρων Μορφέα που έντυνε τα όνειρα με «ψιθύρους» με ήχους και με εικόνες, αλλά και της μυθικής ιέρειας Πυθίας που λειτουργούσε ως ενδιάμεση ύπαρξη ανάμεσα στον ανθρώπινο και τον θείο κόσμο με χρησμούς, προφητείες, με την μαντική δύναμη της πρόβλεψης του μέλλοντος (μοίρας). Το αντικείμενο δεν προβλέπει το μέλλον, απομακρύνεται από την έννοια της μοίρας και της προφητείας και επαναπροσδιορίζεται ως ευοίωνη ομιλία (ευφημία), ως πράξη ψυχικής φροντίδας σε έναν κόσμο υπερπληροφόρησης, απομόνωσης, αποξένωσης με φράσεις που ενισχύουν την αίσθηση αξίας και παράγουν «αυτοπεποίθηση».
Greece – ode to ancient Greece – Eufymia
Sculpture: 14 × 14 cm, white high-quality porcelain, Kintsugi with gold filings on the reverse side, sound element
This porcelain sculpture, shaped as a pillow with human lips, explores the potential of an object to function as a carrier of emotional care, as well as the way technology enables objects to assume a companionable and therapeutic role, becoming a kind of “trans-body.”
Porcelain, fragile and white as ancient statue yet enduring over time, serves as a metaphor for human psychic states. The produced speech is not informational or directive; instead, it becomes supportive and empowering language. The sound is symbolically connected to Morpheus, the god of dreams who clothes dreams in whispers, sounds, and images, as well as to the mythic Pythia, who acted as an intermediary between the human and the divine through oracles and prophecy.
However, this object does not predict the future. It distances itself from fate and prophecy and is redefined as euphemia—auspicious speech—as an act of psychological care in a world of over-information and isolation. It produces phrases that reinforce self-worth and generate self-confidence.
